ΑΝΝΑ ΔΟΛΛΑΡΗ
Με αφορμή και τις τελευταίες αποκαλύψεις που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας , ξύπνησε και πάλι ο εφιάλτης της σεξουαλικής κακοποίησης που δυστυχώς σε πολλές χώρες εντείνεται ως φαινόμενο και δε συμβαδίζει καθόλου με την αλματώδη πρόοδο του ανθρώπου σε άλλους τομείς.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Πανευρωπαϊκής Επιτροπής, μία στις τρεις γυναίκες (33 %) έχει πέσει θύμα σωματικής ή σεξουαλικής βίας μετά την ηλικία των 15 ετών. ενώ στη χώρα μας μόλις το 2019 καταγγέλθηκαν 4600 βιασμοί .
Ο αριθμός σοκάρει, όμως σύμφωνα με τους ειδικούς είναι δυστυχώς μεγαλύτερος ,αφού πολλά περιστατικά δεν καταγγέλλονται και δε συζητιούνται καν, είτε γιατί το θύμα φοβάται ή εκφοβίζεται, είτε γιατί αισθάνεται ένοχο είτε διότι ο θύτης προέρχεται από το στενό οικογενειακό ή συγγενικό περιβάλλον, ένας παράγοντας που συνήθως είναι ανατρεπτικός, αφού συχνά δημιουργεί περισσότερες αναστολές στην παραδοχή του γεγονότος και εν συνεχεία στην αντιμετώπισή του.
Από το σύνολο των γυναικών που έχουν (τέως ή νυν) σύντροφο, 22 % έχουν πέσει θύματα σωματικής ή και σεξουαλικής βίας από το σύντροφό τους από την ίδια ηλικία και άνω.
Η σεξουαλική βία, ειδικά, είναι ένα διαδεδομένο έγκλημα το οποίο απαιτεί συντονισμένη δράση με στόχο την αντιμετώπιση των διαφόρων κοινωνικών αντιλήψεων που συνδέονται με τη σεξουαλική βία κατά των γυναικών. Μία στις 10 γυναίκες έχει πέσει θύμα κάποιας μορφής σεξουαλικής βίας ,και μία στις 20 γυναίκες έχει πέσει θύμα βιασμού.
Από τις συμμετέχουσες στην έρευνα, οι οποίες δηλώνουν ότι έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής βίας από μη συντρόφους (από την ηλικία των 15 ετών και άνω), σχεδόν μία στις 10 αναφέρει ότι στο πιο σοβαρό περιστατικό εμπλέκονταν περισσότεροι δράστες.
Πρόκειται για ένα φαινόμενο που δυστυχώς λαμβάνει χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο και απαιτεί εκ των πραγμάτων στοχευμένη πρόληψη και ενημέρωση.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις και γνωματεύσεις ειδικών η σεξουαλική κακοποίηση είναι αδιαμφισβήτητα μία τραυματική εμπειρία που προκαλεί συναισθήματα άγχους, κατάθλιψης, συχνά ενοχής ανασφάλειας και φόβου, παρόλα που τα θύματα δε φταίνε σε καμία περίπτωση.
Αρκετές φορές δυστυχώς αισθάνονται κατακερματισμένη την αξιοπρέπειά τους ,πληγωμένο τον αυτοσεβασμό τους και χρειάζονται χρόνο για να επεξεργαστούν το συμβάν και κυρίως να συνειδητοποιήσουν ότι δεν ευθύνονται.
Επιπλέον, είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούν ότι η στήριξη και η καθοδήγηση από ειδικό ή ομάδα ειδικών είναι άκρως απαραίτητη.
Και η χώρα μας και η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω εκστρατειών ενημέρωσης ,μέσω μέτρων και δομών στήριξης αλλά και μέσω νομοθετημάτων συνεχώς καταβάλλουν προσπάθειες για την ολοκληρωμένη αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων .
Ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα που αφορά στην Ελλάδα είναι ο νόμος 3896/2010, (ΦΕΚ 207/Α’/8-12-2010),μέσω του οποίου, παρατίθενται ορισμοί των εννοιών της σεξουαλικής παρενόχλησης, της άμεσης και έμμεσης διάκρισης καθώς και της παρενόχλησης (άρθρο 2). Η σεξουαλική παρενόχληση ορίζεται ως: «οποιαδήποτε μορφή ανεπιθύμητης λεκτικής, μη λεκτικής ή σωματικής συμπεριφοράς σεξουαλικού χαρακτήρα, με σκοπό ή αποτέλεσμα την προσβολή της αξιοπρέπειας ενός προσώπου, ιδίως με τη δημιουργία εκφοβιστικού, εχθρικού, εξευτελιστικού, ταπεινωτικού ή επιθετικού περιβάλλοντος». Ο νόμος απαγορεύει τόσο την άμεση όσο και την έμμεση διάκριση λόγω φύλου, την παρενόχληση, τη σεξουαλική παρενόχληση, τη διάκριση λόγω εγκυμοσύνης ή μητρότητας καθώς και την λιγότερο ευνοϊκή μεταχείριση προσώπου που συνδέεται με αλλαγή φύλου (άρθρο 3).
Επίσης και η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, με άρθρα για αναγνώριση της βίας κατά των γυναικών και της εξάλειψης της, θεωρείται ένα θετικό βήμα, αν και σύμφωνα με πληροφορίες οι αρμόδιες Ευρωπαϊκές Επιτροπές προσανατολίζονται προς την αυστηροποίηση του νομικού πλαισίου που αφορούν σε τέτοια φαινόμενα.
Οπως τόνισε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες :
«Μία στις τρεις γυναίκες βιώνουν σωματική και σεξουαλική κακοποίηση.Η βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών βρίσκεται ανάμεσα στις πιο εκτεταμένες και καταστροφικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο, αλλά πολλές φορές δεν αναφέρθηκαν λόγω ατιμωρησίας, ντροπής και ανισότητας φύλου».,
Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ έθιξε πολύ καίρια ζητήματα τα οποία παραπέμπουν και σε κοινωνικά ταμπού ειδικά συντηρητικών χωρών, τα οποία χρήζουν επίσης αντιμετώπισης .
