Όλοι σήμερα σιωπούμε… δακρύζουμε κα δεν μιλούμε…πόσο φτωχά τα λόγια και πικρά…πολυμεταχειρισμένα σε κάθε αναίτιο φονικό. Όπως του Άλκη!
Και μετά; Βαθμιαία η επίδραση από όλους μας περνάει…και μένει μόνο η έρημη Μάνα που έχασε το βλαστάρι της μέσα από την αγκαλιά της, αδικαιολόγητα, άδικα, απάνθρωπα, από το χέρι ενός 23χρονου εκτελεστή – φονιά που ικανοποιούσε τα άγρια ένστικτά του με το αίμα των αθώων παλικαριών.
Η Μάνα του Άλκη και η κάθε Μάνα που περιμένει τα βράδια να γυρίσει το παιδί της στο σπίτι…καμία Μάνα δεν θέλει να κάνουν ήρωα το παιδί της μετά από την αποτρόπαια εκτέλεσή του!!!
Ανείπωτος ο πόνος του γονιού που μένει πίσω να θωρεί και να ακολουθεί με τον λογισμό του τον Ουρανόδρομο που διάβηκε ο Άλκης…..
